جلوه های ویژه

یک مصاحبه گوش دادم بین مارتین اسکورسیزی و استیون اسپیلبرگ ، بابت فیلم پل جاسوس ها. اول از همه این رو بگم اون هایی که دنبال فیلم سازی هستن و مثل من خودآموز به حساب میان ، حتما و حتما هر چی کتاب بیوگرافی ، مصاحبه ، هر چی پادکست مربوط به گفت و گو بین کارگردان ها و دیگر عوامل هست رو حتما بخونن و گوش بدن. نکاتی که از میان اینها یاد می گیرید شاید از خیلی کلاس های درسی پولی و کتاب های آموزش فیلم سازی ( که حداقل برای من فایده ای نداشته ) بهتر و کاربردی تر باشه.

در این گفت و گو بحث به جلوه های ویژه رسید و اسپیلبرگ داشت صحنه ای مربوط به هواپیماهای جنگنده می گفت و تاکید کرد که جلوه های ویژه نبوده. بعد خندید و به اسکورسیزی گفتش که ” مارتی ، باور کن روزی می رسه که باید رو پوستر فیلم ها بنویسیم در این فیلم از هیچ جلوه ویژه ای استفاده نشده است و تمامی صحنه ها واقعی فیلم برداری شده است ”

نکته ی خیلی کلیدی هست و برای من امیدوار کننده. این که کارگردانی این حرف رو می زنه که با پارک ژوراسیک ، انقلابی تو جلوه ویژه سینما به وجود آورد ، حالا تاکید داره که خیلی سکانس های فیلمش رو واقعی فیلم گرفته. و پیش بینی درستی هم کرده ، الان به قدری جلوه ها لوس و حال بهم زن شده که وقتی می فهمیم نولان از هیچ جلوه ای استفاده نکرده ، جرج میلر در شاهکار مدمکس ، از کمترین میزان جلوه بهره برده و تارانتینو میاد هشت نفرت انگیز رو تو برف واقعی فیلم برداری می کنه ، ذوق زده میشیم.

االبته اسپیلبرگ و اسکورسیزی و خیلی کارگردان های کار درست ، اگر از جلوه ای هم استفاده کردن ، درست و به جا بوده. مثلا همین هشت نفرت انگیز ، سکانس های داخل کافه در استدیو بوده ، پارک ژوراسیک ترکیب متعادلی از رایانه و جلوه دستی بوده. فیلم هوانورد و هوگو اسکورسیزی، بدون جلوه ساختنش شاید ممکن نبوده. ولی بحث سر تعادل هست و اینها رعایتش کردن.

و من به شدت منتظر روزی هستم که فیلم هایی ببینم که کارگردان ها در پوستر فیلم شون اعلام می کنن این فیلم هیچ جلوه ویژه رایانه ای ندارد!