تلویزیون

Rate this post

شش، هفت یا شاید هشت سال شده که من تلویزیون یا ماهواره ندیدم. اهل فوتبال هم که نیستم و خلاصه پرونده تی وی به کل بسته شده است. برنامه های ماهواره هم یک مشت وقت پر کن اکثرا چرت و پرت هستند که برایم اصلا جذابیت ندارد. البته چرا… وقتی در خانه هستی به هر حال خانواده یا دوستانت تلویزیون نگاه می کنند و من هم به هر حال چشمم به بعضی برنامه ها می خورد. ولی در همین حد باقی می ماند. یعنی ۵ دقیقه بیشتر نشده که بتوانم برنامه ای را تحمل کنم. من آگاهانه نمی روم سراغ کنترل تا کانالی را ببینم. خیر جناب، خیلی وقت است که از این بابت آسوده شده ام.

اگر چه ممکن است هر چند وقت یک بار برنامه ای بدرد بخور، واقعا بدرد بخور! سر از تی وی در بیاورد. که آن را هم در نت و مثلا در آپارات می بینم. مثلا چیزی که الان به نظرم ارزش وقت گذاشتن دارد فقط برنامه کتاب باز است با اجرای سروش صحت. برخی مهمان ها حرف های مفید می زنند و مسعود فراستی هم حرف هایش در این برنامه شنیدنی است.

خوراک مغز را خودتان انتخاب کنید خیلی فرق دارد تا این که منتظر بشینید تا ببینید تی وی قرار است برای شما چه پخش کند و روی کاناپه لم بدهید و کانال ها را بالا و پایین کنید. البته اینستاگرام هم تقریبا چنین کارکردی دارد منتها شیک تر است!

مثلا خیلی فرق است که ده نفر را دنبال کرده باشی اما اگر پستی می گذارند با دقت آن را بخوانی و ببینی. تا این که هزاران نفر را فالو کرده باشی و از هر طرف عکس و استوری بدهی به مغز بیچاره ات.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *