پست – The Post

Rate this post

سلام دوستان

چند شب پیش فیلم پست (یا روزنامه واشنگتن پست) از استیون اسپیلبرگ را دیدم. خوشبختانه کار را دوست داشتم. نه به اندازه دیگر آثار سیاسی اسپیلبرگ ( همچنان مونیخ را یکی از بهترین فیلم های او و کلا یکی از بهترین فیلم های تاریخ سینما می دانم ) ولی این اثر آخری، بیشتر از اینکه جذب فیلم نامه شوم، کارگردانی اش جادویم کرد. فیلم های همه مردان رئیس جمهور و اسپات لایت با فیلم پست یک جور سه گانه غیر رسمی به حساب می آیند – هر سه اینها هم بر اساس ماجرایی حقیقی ساخته شده اند –  مثلا پست، دقیقا جایی تمام می شود که همه مردان شروع می شود، و یکی از شخصیت های اصلی اسپات لایت، پسر شخصیت تام هنکس در فیلم پست است. فیلم هایی درباره روزنامه نگاری و افشاگری، اما در جهت مثبت و به نفع مردم. انصافا هم هر سه این آثار شریف هستند و قابل احترام. اما این اسپیلبرگ لعنتی با همین مضامین کاری کرده ست کارستان. دوربین روان و بدون ترسش طوری بین بازیگران و دکور صحنه می چرخد انگار یک جادوگر روی جارویش دوربین را گرفته و پرواز می کند. به چپ و راست، اینور و آن ور، آزاد و رها. پیشنهادم دیدن چند باره سکانس تلفن حرف زدن همزمان سه نفر، مریل استریپ وتام هنکس و تریسی لتس ( در نقش فریتز بیب) است. وقتی دارم از سینمای اصیل حرف می زنم، منظورم این تیپ سکانس هاست. فیلم دیالوگ محور است و خیلی کارگردان ها در این جور موقعیت ها دوربین را کمتر تکان می دهند، اما خب در اینجا این خبرها نیست. قاب های این فیلم شجاعت دارد، همانند شخصیت های اصلی اش.

پس اگر فیلم را ندیدید، حتما ببینید ( در کنارش از دیدن آن دو فیلم دیگری هم که گفتم غاقل نشوید) و اگر فقط یک بار دیدید، برای بار دوم با دید کارگردانی ببینید و لذت دو چندان را ببرید. هنر سینما، بر خلاف شنیده ها همچنان زنده است و با سرعت می تازد.

…….

پی نوشت : منظورم از تکان دوربین، دوربین لرزان روی دست نیست ها! خدایی نکرده فکر نکنید اسپیلبرگ اینقدر بی تجربه است که بخواهد سکانس های چنین فیلمی را روی دست ضبط کند!

…..

قربانتان. مجید

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *