دنیای غرب – Westworld ( فیلم سینمایی سال ۱۹۷۳ )

نویسنده و کارگردان : مایکل کریکتون ( بر اساس کتابی از خودش )

بازیگران : یول براینر ، ریچارد بنجامین ، جیمز برولین

………………………………………

فیلم سینمایی وست ورلد خواه ناخواه با سریال مقایسه می شه. و خب از لحاظ مسائل فنی و تولیدی ، خیلی واضح است که سریال بارها  بهتره. مگر غیر از این هم میتونه باشه؟! تکنولوژی و پول سال ۱۹۷۳ کجا و الان کجا ؟

موقعی که داشتم نسخه سینمایی این داستان رو میدیدم ، ۵۰ دقیقه اولش واقعا لوس به نظرم اومد. موسیقی وسترنی از نوعی که بیشتر شبیه به فیلم کمدی بود، بازی های مصنوعی، روایت کند و غیره. اما ۴۰ دقیقه پایانی فیلم تبدیل شد به یکی از بهترین تجربه های سینمایی من! یکی از بهترین تعقیب و گریز های تاریخ سینما! از فیلم هیچی نخونده بودم و با خودم فکر می کردم که آیا جیمز کامرون ، برای فیلم ترمیناتور ۲ و مخصوصا شخصیت مرد جیوه ای از این فیلم الهام گرفته یا نه؟ تا اینکه خوندم آرنولد شوراتزنگر شخصیت ربات و حرکات اون رو از یول براینر ( ربات منفی این فیلم ) برداشته. ولی مطمئن هستم که خود کامرون هم تاثیر خیلی خیلی زیادی از این فیلم گرفته.

وست ورلد سینمایی برعکس سریال که تو فصل اول فقط روی دنیای غرب تمرکز کرده، سه تا دنیا رو همزمان نشون میده ، دنیای غرب وحشی ، دنیای روم باستان و دنیای قرون وسطی ، هر چند که ماجراهای اصلی در همین غرب وحشی می گذره و دو تا دنیای دیگه بیشتر حکم زرق و برق دارن برای فیلم.

یک چیزی که برام از سریال با ارزش تر بود اینه که فیلمی که مایکل کریکتون از کتاب خودش اقتباس کرده ، دیالوگ های فلسفی و دُز روشن فکری کمتری نسبت به سریال داره. یعنی به نظرم خود موضوع وست ورلد به اندازه کافی آینده نگر و فیلسوفانه هست و نیازی به چپاندن دیالوگ از کتاب های روان شناسی و نمادپردازی های عجیب و غریب نیست. اما سریال یه جاهایی بیش از حد شبیه به کلاس درس فلسفه و خودشناسی می شد. من البته از سریال خیلی لذت بردم و بسیار هم مشتاق دیدن فصل جدیدش هستم ، اما خب ، چون کلا باهوش بودن هیچ فیلم و کتاب و سریال داستانی رو به دیالوگ سنگین نمی دونم، اینها رو گفتم.

در نهایت فیلم وست ورلد من رو متعجب کرد، اصلا انتظار اون هیجان پایانی رو نداشتم که با ساده ترین وجه ممکن هم ساخته شده و خود به خود یکی از طرفدار های این فیلم، با تمام ایراد هاش شدم.

این هم برای مزه …

تو سریال، برای ادای دین به یول براینر،  برای یک لحظه  ماکتی محو از شخصیت ربات منفی فیلم مشخص میشه.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *