The Beguiled – فریب خورده ( نسخه ۱۹۷۱ و ۲۰۱۷ )

بازسازی بعضی فیلم ها واقعا ایرادی نداره. چطور یک نمایشنامه بارها و بارها با دید مختلف تکرار میشه اما فیلم ها نمی تونن ؟ غر زدن های بیهوده که ایده اصیل وجود نداره و این حرفها رو هم بندازید دور. ایده اصیل هیچ وقت وجود نداشته و همه چیز تکرار به حساب میاد.

از این حرفها که بگذریم . بازسازی فریب خورده از لحاظ تصویر زیباست. بازی های خیلی خوبی داره. اما بهترین مثالی که می تونم بزنم اینه که فرض کنید نسخه اصلی سال ۱۹۷۱ ( ساخته دان سیگل با بازی کلینت ایستوود ) در سینما پخش شده و نسخه بازسازی در صدا و سیما! به قدری فیلم جدید ( به کارگردانی سوفیا کاپولا ) خودسانسوری داره و ترسو هست که واقعا نمی دونم چی باید بگم. من از دیدن فیلم اصلی حیرت کردم ، از جرات و جسارتش در خیلی مسائل. چیزهایی که تازه تلویزیون کابلی آمریکا به خودش اجازه داده که  بهشون بپردازه و سینمای الان که واقعا بزدل تر از این حرفاست و دست امثال کاپولا و غیره نیست. فضای حاکم بر هالیوود و رسانه هایی که مثل گرگ بالا سرش وایستادن از این بهتر نمیشه. (سینمای کره جنوبی در حال حاضر شجاعانه ترین روایت ها رو داره و منظورم از شجاع بودن یعنی عبور از خط قرمز های اجتماعی )

جایی خوندم که سوفیا کاپولا گفته با یک دید جدید سراغ کتاب اصلی رفته ( که فیلم ها از روی اون اقتباس شدن )  و می خواسته این بار از دید زن ها داستان رو روایت کنه. خب من حقیقتش هیچ چیزی متوجه نشدم. جز اینکه شخصیت مرد داستان رو خیلی مهربون تر نشون داده و با یک فیلم کاملا ضد زن طرف هستیم. و اینکه حذف شخصیت زن سیاه پوست داستان هم اتفاقا به ضرر فیلم تموم شده. به کاپولا بابت حذف این شخصیت انتقاد شده بود و جواب داده که به خاطر اهمیت و حساسیت موضوع برده داری ، نمی خواسته خیلی سر سری از این شخصیت بگذره تا داستان اصلی فیلم رو تعریف کنه ، برای همین ترجیح داده که شخصیت سیاه پوست رو حذف کنه. در حالی که اون زن در فیلم اصلی عاقل ترین و قوی ترین بود بین بقیه خانم های سفید پوست. در هر صورت ، فریب خورده نسخه قدیم یکی از فمینیستی ترین فیلم هایی بود که دیدم و نسخه جدید بالعکس. البته من از کلمه فمینیست بدم میاد و خیلی شعاری هست. شاید بهتره بگم یک فیلم کامل با شخصیت های زن درجه یک و پیچیده. در صورتی که در فیلم جدید ، زن ها به شدت منفعل هستن و در آخر هم بیشتر شبیه به دیوانه هایی میشن که مرد رو به زور تو چنگ خودشون گرفتار کردن.

از لحاظ فیلم نامه هم . خب این داستان بیشتر روی شخصیت ها زوم هست که در نسخه جدید به هیچ عنوان چنین چیزی رو حس نمی کنیم. به شدت مبهم و خالی. هیچ شیمی بین این شخصیت ها نیست، حالا هر چه قدر هم که تیم بازیگری قوی باشه.

برای اونهایی که دنبال فیلم سازی هستن دیدن نسخه های قدیمی و جدید فیلم ها خیلی کمک میکنه. تنوع دید کارگردان های مختلف. انتخاب نماها. پرداخت متفاوت فیلم نامه و غیره. و این نکته رو باید در نظر گرفت که فیلم جدید از بابت هایی به زندگی واقعی نزدیک تر هست. مثلا اگر اتفاقاتی که در داستان می افته رو بخواهیم واقعی فرض کنیم ، فیلمی که سوفیا کاپولا ساخته منطقی تر به نظر میاد ، در صورتی که میزان شارلاتان بازی شخصیت مرد داستان در نسخه اصلی بیش از حد سینمایی و نمایشی هست. واکنش های شخصیت های زن داستان همینطور. اما همین مسائل هست که فیلم ها رو از دنیای واقعی جدا می کنه و سینما به خاطر بعضی از اغراق ها و افراط ها هست که جذاب میشه.

فریب خورده سال ۱۹۷۰ یک فیلم درجه یک سرگرم کننده خوب هست و نسخه ۲۰۱۷ یک فیلم معمولی که می تونست خیلی بهتر از این حرفها باشه. دیدن هر دو نسخه هم واقعا ارزش دیدن رو داره . مخصوصا پیشنهاد من اینه که اول فیلم جدید رو ببینید بعد قدیمی. چون وقتی نسخه جدید رو بیینید فکر می کنید با یه داستان تخت و جاهای حوصله سر بر طرف هستید ، و وقتی فیلم قدیمی رو می بینید ، از میزان شجاعت فیلم در روایتش تعجب می کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *