عذاب وجدان

تارانتینو میاد از دیجیتال گله می کنه و عاشق فیلم برداری روی سلولوید فیلم هست.

نولان میاد میگه فیلم جدیدش رو حتما باید روی پرده بزرگ آیمکس دید.

یک سری این وسط هم که همش از مرگ سینما می نالن.

یک برنامه ای یادمه بهروز افخمی و مسعود فراستی نشسته بودن و داشتن از تجربه دیدن فیلم جان فورد روی پرده می گفتن و به نسلی که این فیلم ها رو روی پرده ندیدن یک جورهایی طعنه می زدن.

اسکورسیزی میاد میگه سینما دیگه نابود شده و غیره …

اگر پیگیر سینما باشید از این حرفها زیاد می شنوید که به نظرم یک جورهایی خودخواهی هست. خب اگر یک نفر قدرت و شهرت تارانتینو رو نداشته باشه و بخواد فیلم اولش رو بسازه. کدوم استدیو و تهیه کننده ای حاضر میشه که به حرفش گوش کنه که غیر دیجیتال فیلم برداری کنه. با اون همه دنگ و فنگ.

طرفدارهای نولان که تو لس آنجلس و آمریکا و انگلیس و کشورهای پیشرفته زندگی نمی کنن و بیشترین تلاشی که میتونن بکنن اینه که کیفیت ۱۰۸۰ فیلمش رو دانلود کنن چی ؟

مگر ما دلمون نمی خواد فیلم های فورد و بقیه بزرگان رو روی پرده ببینیم ؟ ( البته تهران یک سری سینماها داره که فیلم خارجی پخش می کنه. سینماتک قلهک عزیز مخصوصا که دوستان من هستن و کلی خاطره دارم اونجا. من سعی کردم خیلی فیلم ها رو، از کارهای هیچکاک تا اسکورسیزی و فیلم های جدید رو روی پرده ببینم. ولی باز این فقط من هستم. منظورم کلی هست. منظورم دانشجو ها و مردمی هستن که تو منطقه های دیگه تهران ( شهرستان هم که بماند. بعضی جاها سینما نداره کلا! ) زندگی می کنن و با این همه ترافیک و مشغله اصلا نمی تونن به رفت و آمد به تک و توک سینماهای پخش کننده فیلم خارجی حتی فکر کنن. بماند که فیلم های روز هم که نسخه دانلودی هست. نه همزمان با اکران جهانی )

اسکورسیزی عزیز هم البته فکر کنم بیشتر سر اکران سکوت اعصابش خورد بود. در فصل جوایز هم که متاسفانه آنچنان تحویل گرفته نشد و البته عمو مارتی تحمل چنین حرکاتی رو داره. اما خلاصه مقاله نوشت که سینما مرده و نباید فیلم رو روی پرده کوچک دید. در صورتی که فیلم جدیدش ( مرد ایرلندی ) داره توسط نتفلیکس تهیه میشه.

در هر صورت این حرفها به نظرم در حد  نظریه ( یا بهتر بگم غر زدن و واقعیت رو اون طوری که هست ندیدن )  باقی می مونه. بیل گیتس زمانی می گفت کتاب کاغذی رو نابود می کنیم و الان می بینید که آمار فروشش خیلی بیشتر از کتاب دیجیتال هست.

از افرادی مثل فینچر و کامرون خوشم میاد که با هر وسیله ای که هست فیلم هاشون رو می سازن و زیاد هم کاری به حرف و مدیوم و غیره ندارن. من عشق فیلم خودم بهتر از هر کسی می دونم که فیلم رو باید روی بزرگترین پرده ممکن دید. به تازگی یک تی وی ۵۵ اینچ خریدیم و وقتی هشت نفرت انگیز تارانتینو رو برای تست گذاشتم تا ببینمش ، نفسم بند اومد. بماند که من این فیلم رو روی پرده سینماتک هم دیده بودم. ولی اینجا کیفیت خیلی بهتر بود. خب من حتی تصور دیدن فیلم ها روی پرده آیمکس بدنم رو به لرزه در میاره. اما یک مواقعی جبر جغرافیایی اجازه چنین کاری بهت نمیده یا کلا وقتش نمیشه که بری سینما. جدی میگم. دنیا اون قدر ارزش نداره که بخوای سر یک فیلم رو روی پرده دیدن یا خونه فکر کنی و عذاب بکشی.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *