هنریض!

Rate this post

سینما موقعی که به معنای رسمی به مردم معرفی شد برای کوچه و بازاری ها و کارگرها بود. برای منشی ها که از کارشون تعطیل می شد. می رفتن به سینمای کوچیک به اسم ( نیکل اودیون – چون یک تا دو نیکل برای دیدن فیلم پرداخت می شد ) و برای مدت کوتاهی از دنیای واقعی دور می شدن.

سرچشمه سینما – هیچ وقت – اثر متعالی و فاخر و غیر قابل فهم نبوده. ( همون دوره صامت هم ، کمپانی فرانسوی – فیلم د آرت – بعد از تولید چند تا فیلم هنریض، ورشکست شد )  برای همین هست که سلیقه من یه چیز بین عامه مردم و چیزی هست که اون رو هنر می نامن.

 نکته اینکه بعضی کارگردان ها هستن با – تصویر- می تونن تو رو درگیر فیلم کنن. مثلا تارکوفسکی و لینچ. اینها معنی هنریض بازی نیست. این ها  تو رو میاره به وسط دنیای ناشناخته ای که دارن برات نشونش میدن. اما بیشتر فیلم های هنریض هم از لحاظ تصویر پرت می گن. هم از لحاظ  داستان و دیالوگ!

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *